Małgorzata Lisowska-Magdziarz zatytułowała własną książkę o przemyśle muzycznym "Bunt na sprzedaż". Tytuł ten perfekcyjnie oddaje współzależność pośród tym przemysłem a obszarem kontrkultury, do którego należy wielu wykonawców prezentujących spersonalizowane teledyski HipHop w MTV. Przemysł muzyczny ze stuprocentową pewnością żeruje na kontrkulturze i wchłania wszystko to, co ma możliwość przynieść dochody. Zależność nie jest jednak tak prosta. Artyści, deklarujący przynależność do gruntu kultury alternatywnej, nie stronią wcale od związków z - korzystając z marksistowskiego terminu - "przemysłem kulturowym". Jest on bowiem dla nich paradoksalnie jedynym kanałem, dzięki któremu radykalne idee mogą trafiać do szerokiego kręgu odbiorców. Teledysk nadaje się do tego celu najlepiej. Jednym z takich artystów jest ze stuprocentową pewnością Thom Yorke, lider grupy Radiohead, z płyty na płytę stawiającej słuchaczom coraz większe wyzwania. Ich teledyski POP, należące do ekstraklasy gatunku, ilustrujące są w stacjach muzycznych. Płyty Natomiast dystrybuowane są poprzez duży koncern, zapewniający ich dostępność prawie że w każdym sklepie muzycznym na świecie. Zdaniem Yorke'a zgoda na obecność w mediach nie musi oznaczać artystycznych kompromisów - bunt jest doskonałym towarem. Postawa Thoma Yorke'a odzwierciedla poglądy znacznej części artystów, określających siebie jako alternatywnych. Natomiast bez wątpienia nie wszystkich. Muzycy pochodzącej z Seattle i wywodzącej się z "podziemia" grupy Pearl Jam po sukcesie albumu "Ten" postanowili zrezygnować z promocji w telewizji. Nie kręcili więcej teledysków, unikali występów w studiach. Rynek, a również presja samych fanów, wymusiły jednak na nich przekształcenie poglądów. Nieobecność w mediach stała się bowiem przyczyną zmniejszenia popularności grupy, a też - paradoksalnie - obniżenia artystycznego poziomu jej dokonań. Brak odzewu ze strony odbiorców zrodził frustrację, ta zaś doprowadziła do twórczej niemocy. Wielu muzyków wybiera inną drogę. Skoro teledysk jest prawie koniecznym elementem promocji albumu, dlaczego nie uczynić z niego kolejnego kanału wypowiedzi artystycznej? Coraz często czasem artystę rozpoznajemy nie tylko po jego rodzaju muzycznym, ale aktualnie po stylu jego teledysków, które powstają pod jego kontrolą. W ten sposób teledyski traktuje islandzka piosenkarka Björk, współpracująca z najlepszymi reżyserami, niejednokrotnie - jak Spike Jonze - znanymi dzięki osiągnięciom w dziedzinie filmu fabularnego. W skrajnych przypadkach muzycy sami odpowiadają za kształt teledysków. Tyczy się to nie tylko artystów rozpoczynających, którzy po prostu nie maja innego wyjścia. Dla niektórych jest to kwestia świadomego wyboru. Prawie każdy, kto zetknął się choćby raz z teledyskami grupy Tool, przyzna, że proponowana poprzez nią fuzja obrazu i dźwięku osiąga prawdziwe wyżyny. Muzycy grupy tworzą od lat fantasmagoryczne filmy animowane bliskie dokonaniom Braci Quay. To natomiast tylko pierwsze skojarzenie, ustępujące prędko fascynacji niezwykłą wyobraźnią, a także fenomenalną wprost techniką, opartą na klasycznych i niebywale pracochłonnych technikach animacyjnych.